W 60 latach XX w. powstają kompleksy hotelowe, osiedla turystyczne i kempingi. Ta rozbudowa obiektów turystycznych trwa zresztą do dnia dzisiejszego, bowiem rovinjanie znają zarówno piękno swojego miasta jak i atrakcyjność terenów wokół niego. Co ciekawe, Rovinj nie posiada takich charakterystycznych zabytków jak Pula czy Poreč (odpowiednio: amfiteatr, bazylika Eufrazjusza), a jednak jego specyficzna zabudowa stanowi o jego niesamowitym klimacie i pięknie. Nie znaczy to, że nie ma tam żadnych, godnych uwagi budowli. Choćby Łuk Balbi, z herbem weneckiego providura i weneckim lwem, postawiony w miejscu dawnej bramy prowadzącej na stare miasto. Tych bram było zresztą dawniej aż siedem, chociaż do dzisiaj pozostały tylko trzy (św. Benedykta, św. Krzysztofa i Portica). Wchodząc przez jedną z tych bram do starego miasta warto zwrócić uwagę na układ krętych uliczek pomiędzy wysokimi budynkami oraz na małe o nieregularnych kształtach placyki, na których swoje stoiska rozbili miejscowi artyści. Wspinając się uliczkami (szczególnie godna zainteresowania jest ul. Grisia) na wzgórze należy koniecznie patrzeć pod nogi i to nie tylko ze względów bezpieczeństwa. Można wtedy dojrzeć wspaniałe kamienne bruki ułożone według wzoru zwanego „rybimi ośćmi”. Którą ulicą by się nie szło to i tak zawsze wdrapiemy się na wzgórze, gdzie oczom naszym ukaże się barokowy kościół św. Eufemii, którego dzwonnica jest widoczna z każdego miejsca w Rovinju. Trzeba było zburzyć aż trzy kościoły (św. Jerzego, św. Urszuli i św. Michała), by w XVIII w. wybudować istniejący obecnie kościół parafialny. Dzwonnicę wybudowano trochę wcześniej niż sam kościół, bo w drugiej połowie XVII w. Tę 60-cio metrową budowlę, wzorowaną na kampanili znajdującej się na pl. Św. Marka w Wenecji, budowano przez 26 lat. Posąg św. Eufemii umieszczono na szczycie wieży dopiero w 1758 r., a jako, że jest to konstrukcja ruchoma, wskazuje ona kierunek wiatru. Sam kościół to  trzynawowa świątynia z jednym centralnym ołtarzem i dwoma bocznymi. Za jednym z bocznych ołtarzy (św. Eufemii) znajduje się sarkofag ze szczątkami świętej oraz malowidła przestawiające legendę o życiu i śmierci św. Eufemii. Ze wzgórza, że nie wspomnę o wieży, rozciąga się niepowtarzalny widok na okoliczne wyspy i wysepki, z wyspą św. Katarzyny na czele. Tak na marginesie właścicielem wyspy w latach 1905 – 1926 był polski hrabia Ignacy Korwin Milewski, który rozpoczął na niej budowę letniej rezydencji wraz parkiem i ogrodem. Jako wielki miłośnik sztuki, przede wszystkim malarstwa, w pałacu na wyspie zgromadził liczną kolekcję dzieł sztuki: Maksymiliana Gierymskiego, Józefa Chełmońskiego, Leona Wyczółkowskiego, Jana Matejki, czy Jacka Malczewskiego. Niestety śmierć hrabiego przerwała te inwestycje.