Stanowisko ogniowe na Klifie Redłowskim – Bateria powstała na fali fortyfikowania polskiego wybrzeża po zakończeniu II wojny światowej, po dobrych doświadczeniach helskiej baterii im. H. Laskowskiego (nr 31) podczas walk obronnych we wrześniu 1939. Między 1947 a 1957 powstało na polskim wybrzeżu Bałtyku kilkanaście baterii artyleryjskich, z czego siedem w okolicy Zatoki Gdańskiej. Do budowy 11. Baterii przystąpiono w październiku 1946. Przeniesiono wówczas do Redłowa 31. Dywizjon Artylerii Nadbrzeżnej pod dowództwem komandora Zbigniewa Przybyszewskiego (kierował on baterią helską w 1939). Podczas budowy wykorzystano doświadczenia z okresu II Rzeczypospolitej. Zrealizowano cztery dwupoziomowe stanowiska z działobitniami oraz magazynami amunicyjnymi (pod nimi), które mocno przypominały baterię Laskowskiego. Na zewnątrz umieszczono sowieckie armaty morskie B-13 kalibru 130 mm. Prace ukończono w 1948, a pierwsze strzelania próbne przeprowadzono w czerwcu tego roku (taktyczne w sierpniu)^[2]. W następnych latach (do 1957^[2]) uzupełniano jeszcze infrastrukturę. Zrealizowano centralę artyleryjską, główny punkt kierowania ogniem, elektrownię, magazyny amunicyjne, wysunięte punkty obserwacyjne i inne. Baterię ubezpieczała artyleria przeciwlotnicza, sieć transzei, jak również stanowiska broni maszynowej. W 1950 przeprowadzono reorganizację obiektu i nadano mu obecną nazwę. Od lat 60. XX wieku placówkę obsługiwało 76 żołnierzy,

Źródło. wikipedia.org