Pierwszymi miastami, stanowiącymi niejako bramę wjazdową, na półwysep Pelješac są te z murami, czyli Ston i Mali Ston. Żeby coś powiedzieć o nich i o łączącym ich murze, trzeba przemieścić się w czasie do 1333 roku. Wtedy to Republika Dubrownicka jako dość potężne państwo kupuje od upadającej Bośni cały półwysep Pelješac oraz tereny wokół dzisiejszego Neum. Półwysep został kupiony przez Dubrownik w zasadzie tylko z jednego powodu. Z powodu salin, czyli miejsca, w którym wydobywano sól morską. Takie miejsce było w Stonie i trzeba było je chronić. Pierwotnie Dubrowniczanie zamierzali wykopać kanał oddzielający półwysep od stałego lądu. O mało co, zamiast dzisiejszego półwyspu Pelješac, mielibyśmy wyspę o tej nazwie. Odstąpiono jednak od tego pomysłu i w jego miejsce postanowiono wybudować mury obronne o długości 5,5 km łączące dwa Stony. Mur budowano dość masywny na wysokość od 8 do 10 metrów, wzmacniając go 40 basztami i wieżami. Jednym z budowniczych muru był Juraj Dalmatinac, ten sam co stworzył katedrę św. Jakuba w Šibeniku. Przy okazji budowania murów rozbudowano również oba miasta, a Ston urósł, ze względu na sól, do drugiego najważniejszego miasta, po Dubrowniku, w republice. Kilka słów o samej soli i jej sposobie wydobycia. W czasach  średniowiecznych sól była bardzo drogocennym produktem handlowym przynoszącym wielkie korzyści. Kto miał sól był bogaty, a Dubrownik w pewnym okresie miał wyłączność na ten produkt. Był monopolistą w handlu z całymi Bałkanami. Ba, żądał za nią nawet określonych przywilejów politycznych oraz handlowych koncesji. Sól morską otrzymuje się wpuszczając na specjalnie przygotowane poldery (płaskie utwardzone pola) morską wodę. Teraz „zaprzęga” się do pracy słońce, którego promienie osuszają pola. Po odparowaniu wody nie pozostaje już nic innego jak tylko zebrać sól, spakować w worki i rozwieść do odbiorców i  odpowiednio ich kasując. Dodam, że „Stonska Solana”, taką nazwę ma istniejąca do dziś firma, uzyskuje w dalszym ciągu sól, przy czym metody jej otrzymywania są bardzo podobne do tych ze średniowiecza. Tak jak w Stonie rozwijało się „solnictwo”, tak po drugiej stronie murów, w Malim Stonie rozwija się hodowla ostryg i małży. Do hodowli tych żyjątek potrzebna jest o 2-3 stopnie cieplejsza woda i taką zapewnia Malostonski zalijev. To kolejna żyła złota, tym bardziej, że stonskie małże i ostrygi uważane są za najlepsze w całej Chorwacji. Nie można powiedzieć, że były to spokojne tereny, na których nic się nie działo. I tu dochodziło do tragicznych wydarzeń, jak choćby trzęsienia ziemi w 1979 i 1996 roku, wynikiem których mury zostały mocno uszkodzone. W latach wojny z Serbami, gdzie na tych terenach prowadzone były walki, mury również odczuły jej skutki, a na dodatek została całkowicie zniszczona hodowla ostryg i małż. Dopiero początkiem XXI wieku zaczyna być wszystko odbudowywane, restaurowane i wraca do życia. Dzisiaj można wejść swobodnie na mury i delektować się wspaniałymi widokami, tak jak można pójść do jednej z licznych restauracji i też się delektować wyśmienitymi małżami, ostrygami czy krewetkami.